De Gouden Reael

De familie Caron is niet meer weg te denken uit de hoofdstad. Hun informele De Gouden Reael zit steevast vol en het is aan te raden tijdig te reserveren om zeker te zijn van een plaatsje. In deze kleine oude herberg uit de Gouden Eeuw gelegen op het Realeneiland, viert de Franse keuken – hoe kan het ook anders – hoogtij. De menukaart geeft drie of vier gangen waarbij de gast de keuze kan maken uit verschillende gerechten per gang. De wijnkaart heeft louter Franse labels waarvan er jammer genoeg een heel aantal niet voorradig is. Soit. Wij starten met gegrilde witte asperges op groene pesto, afgelakt met barbecuesaus plus botersaus Nantais en gebakken cantharellen. Niks meer aan doen. Tussengerecht is een goddelijke kreeft in romige bisque die wat ons betreft nog iets meer ingekookt had mogen worden. De gekonfijte tomaatjes voegen een lekker zoetje toe. Erbij een kreeftenkop gevuld met kreeftenvlees, spinazie en ui, in de oven van een mooi grillkorstje voorzien. Merde, wat lekker. We drinken er gul ingeschonken glazen witte bourgogne van Paul Chavy uit 2020 bij. Een wat lichtere wijn, perfect passend bij de kreeft. Op de huid gebakken roodbaars met doperwten is perfect van cuisson. De verrassing in dit gerecht is framboos. Zoet fruit bij vis doet terugdenken aan de jaren zeventig toen Schol Picasso razend populair was maar later in de ban werd gedaan. Deze combi is echter weer grandioos en het bord gaat schoon op. Bij de millefeuille met zoete aardbeitjes wordt een peterselie-ijsje geserveerd. Wij zeggen Vive la France en vive De Gouden Reael!

Het culinaire imperium van de familie Caron breidt zich steeds meer uit in het Amsterdamse. Vader Alain en zoons bestieren sinds een paar jaar ook de oude herberg De Gouden Reael op Reaeleneiland. In dit kleine maar gezellige restaurant wordt goed gekookt, met veel aandacht voor groenten. Erbij worden louter Franse wijnen geschonken. Bij het aperitief geen amuses maar wel lekker knapperig desembrood. In ons menu een licht voorgerecht van verse doperwtjes, geserveerd in een romige bouillon, met geitenkaas en gekonfijte uien. Heerlijk, zeker in combinatie met de volle chablis uit de Loire-streek. Ook de schotel van morieljes met daslook en little gem geeft zijn smaak goed af. Bij de hoofdgerechten is de gegaarde lamsschouder met gebakken artisjok en tuinbonen puik bereid, maar het vegetarische gerecht valt tegen. De geroosterde biet met beurre blanc en kruidenolie mist een tegenhanger, in smaak en structuur, bijvoorbeeld iets krokants. Het wordt bovendien karig opgediend en dat strookt niet met de prijs die ervoor betaald moet worden. De koffie is goed, de madeleines verrukkelijk. We eten vanavond al met al in een goede sfeer, in een vol maar gelukkig niet te luidruchtig restaurant, met een prettige bediening. Voilà!

Lang geleden, in 1984 was het, solliciteerde Alain Caron hier in haperend Nederlands op een baan als kok. Hij werkte er drie jaar als chef in de keuken. In 2019 nam hij onder lichte dwang van en met zijn zoons de zaak over. En dat heeft hen geen windeieren gelegd. Het restaurant is gevestigd in een fraai zeventiende-eeuws hoekpand met trapgevel, pal naast een schilderachtige, houten klapbrug. In de kelder liggen uitsluitend Franse wijnen, ingedeeld per streek. Er is een aparte Beaujolais-kaart. De vaardige bediening brengt een voorgerecht waarin coco de paimpol centraal staan. In een heerlijk romige saus van deze witte bonen liggen mosselen, ontvelde datterino-tomaatjes en croutons. De vin de paille geeft een licht zoetje aan de kastanjezweem van de bonen. Dan een zeer malse en smakelijk dooraderde lamsbout. Die doet het goed met de soubise van gekonfijte ui, lamsjus, vlezige paddenstoelen en een hint van steranijs. Van het nagerecht ‘Paris Brest’ wil je meteen een tweede portie bestellen. De wielvormige soes wordt in dit klassieke Franse dessert gehalveerd en gevuld met superromige amandelpraliné. Erop wat geschaafde amandel en poedersuiker. Het prijsniveau is ronduit vriendelijk voor Amsterdamse begrippen. Aanwinst voor de hoofdstad!