Prins van Terbregge

Gelegen aan de idyllische Rotte in Rotterdam, biedt Prins van Terbregge van Simon Wijers een culinaire ervaring die zowel verfijnd als verrassend is. De ontvangst is direct vriendelijk en wij worden vol enthousiasme naar onze tafel begeleid. De inrichting is sober, het uitzicht op de Rotte waanzinnig. Chef Sven de Wit kookt internationaal en maakt graag gebruik van eigen pluk en lokale ingrediënten. Wij trappen af met een aperitief van een krokantje van curry in de vorm van een vis, teppanyaki van zwarte olijf en een mini-taco met geitenkaas gegarneerd met gekonfijte ui. Gewoon lekker. Vooraf filet americain van rundergehakt met ingelegde ui, vinaigrette van bieslook en een gepocheerd ei. De smaken zijn goed in balans en het eitje voegt een aangename twist toe. De kwaliteit wordt ook bij het tweede gerecht in stand gehouden. Tortellini gevuld met Argentijnse gamba, crème van dashi, schuim en krokantjes van bloemkool en crème van tonijn. Een licht fris gerecht dat vanwege de combinatie van de Argentijnse gamba en dashi voor een verfijnde smaakbeleving zorgt. De frühroter veltliner uit Oostenrijk, met zijn aroma's van bloemen en kruiden, complementeert het gerecht. Het hoogtepunt is krokante rouleaux van knolselderij met serranoham en versgeraspte truffel. De texturen en smaken zijn uitstekend in balans, waarbij de zoete knolselderij en zoute ham versterkt worden door de aardse truffel. De Bercher-spätburgunder uit 2020, met zijn kersensmaak en mineraliteit, is wederom een voortreffelijke aanvulling. De gekozen wijnen en achtergrondverhalen die per wijn aan tafel worden gedeeld zijn indrukwekkend en interessant. Maar de akoestiek is niet best en we moeten onze oren goed te luisteren leggen om alles te verstaan. Aandachtspuntje.

De Prins van Terbregge zit verscholen in een woonwijk in Rotterdam, prachtig gelegen aan de Rotte. We worden vriendelijk ontvangen door een enthousiast jong team en krijgen een tafeltje aan het water, waar letterlijk op een meter afstand langs ons raam geroeid wordt. Het is maar goed dat we naar buiten kunnen kijken, want van de binnenkant van de Prins worden we niet heel enthousiast Het is donker ingericht, niet echt de uitstraling van een klasse-restaurant. We vrezen daarom een beetje voor het eten, maar die vrees blijkt absoluut ongegrond. We trappen af met een naamloze blancs de blancs brut uit de streek tussen de Bourgogne en Lyon. De erbij geserveerde groet uit de keuken bestaat uit een wafeltje van courgette met mosterdmayonaise en een tartelette met nasikruiden. Origineel en zeer smakelijk. Het voorgerecht is gelijk een knaller: fantastische zalm met ijs van gin-tonic en een krokantje van wasabi en nori plus saus van komkommer. Je denkt: hoe verzin je het bij elkaar en het blijkt nog geweldig te smaken ook. De chef heeft er zin in. We vermoeden daarna dat de zalm moeilijk wordt om te overtreffen, maar het lukt toch: veertien uur gegaarde short rib die smelt op de tong, begeleid door een crème van bloemkool en bloemkool van de barbecue. Erbij drinken we krachtige rode wijn uit Armenië en we kunnen oprecht zeggen dat dat voor het eerst is. Maar niet voor het laatst, want hij is zalig. We sluiten ons diner af met kaas. Een mooi opgebouwd plankje dat begint met een zachte geit, Hollandse oude en eindigt met een prachtige blauwaderkaas uit Nederland. De armagnac die we erbij drinken is de kers op de taart. Welkom terug in Lekker.

Patron Simon Wijers heeft, in crisistijd, zijn houten restaurant aan de Rotte ingrijpend vernieuwd: er werd geschilderd en verbouwd, er kwam een nieuwe keuken, het terras wordt aangepakt. En er is een nieuwe chef, Sven de Wit. Een jonge, bevlogen keukenmeester die onder meer kookte in Aan de Zweth in Kwintsheul. Wij snoepen van cake van olijf en tomaat en van vlindertjes van ui en kaas bij glazen roter veltliner van Jungmayr – de heerlijke Oostenrijkse (geelwitte) tegenhanger van de ‘gewone’ grüner veltliner – en daarna van warm brood met smeersel. Het eerste gerecht van het chef's menu is escabeche van rauwe zwaardvis met jus van lapsang souchong. Het supermalse vlees combineert goed met de enigszins zilte mooi gekoelde Barbadillo van palominodruiven uit Cádiz. Gevolgd door smeltend zachte bereidingen van knolselderij rond een bitterballetje van kaas. Sommelier Teun Kuijpers schenkt er een prachtig glas Boekenhoutskloof bij van puur sémillondruiven uit Franschhoek. Hoofdgerecht is klassieke eendenborst, à point gebraden, op een garnituur van uitjes en rode biet. De chef schenkt er aan tafel saus van lavas bij. In het glas fonkelt nu een sappige Chianti classico uit Toscane. Afgesloten met een mooi kaasdessert. De Prins is een absolute blijver.

Chef Enrico Patist timmert aan de weg in dit verborgen adresje, door vaste gasten steevast De Prins genoemd, met schitterend terras aan de Rotte. Dat eigenaar Simon Wijers een liefhebber van wijn is, getuigt de enorme uitstalling ervan in de entree. De wijnkaart is dan ook spectaculair te noemen en er wordt gefluisterd dat er meer dan 700 labels op staan. En alle wijnen zijn per glas verkrijgbaar! Het is gezellig druk in de modern ingerichte ambiance met voornamelijk wit- en grijstinten en veel hout. De eigenzinnige sommelier Nick Rietveld geeft geweldige wijnadviezen. We proeven bij de vega terrine van ratatouille in een bouillon van gember en knoflook met uiencompote van een Bogdanjuša 2020 van Vina Carić in. Een wijn uit Kroatië. Je ruikt pruimen en anijs. Weer een bijzondere wijn komt bij een fantastisch stuk gebraden lamsrack en in jus gegaarde lamsnek. De saus erbij is op basis van tomaat. In het glas een Première de Baccari, een biologische rode wijn Marokko. Vol en complex – een uitstekende begeleider van het vlees. We sluiten af met een bord geluk: brownie uit eigen keuken, met crunch van yoghurt, ijs van kriekbier en witte chocoladehangop. Als laatste een aandachtspuntje voor de akoestiek: door de drukte hebben we moeite de uitleg bij de gerechten te verstaan. Desondanks, een fijn adres.

Een serre op het water, een prachtig terras met warmtelampen, binnen een sfeervolle open haard en een eetzaal vol brandende kaarsen. Eigenaar en wijnfanaat Simon Weijers kan bogen op een mooie stulp, die vorig jaar een verjongingskuur heeft ondergaan: een opgeschuurde vloer, lichte muren en plafonds en nieuwe toiletten. Chef-kok Enrico Patist zwaait sinds 2018 de scepter in de keuken van ‘De Prins’, zoals het restaurant door vaste gasten liefkozend wordt genoemd. Hij plukt wild, experimenteert met bijzondere ingrediënten en heeft een tuin op het dak waar verschillende kruiden groeien. Hij verrast door eigenzinnige en ongewone smaakcombinaties en presenteert fraai opgemaakte borden. Samen met Simon schenkt sommelier Nick Rietveld daar mooie wijnen bij, uit een assortiment van maar liefst 500 labels en allebei lichten ze vol geestdrift hun keuzes toe. Wat een fijne zaak is dit!

Grote veranderingen in het houten paleisje van wijnfanaat Simon Wijers aan de Rotte: geschuurde vloer, lichte muren en plafonds, nieuwe toiletten en een verbouwd terras. Ook nieuw is de chef: Enrico Patist die eerder de ‘sous’ was en nu een bijna Sergio Herman-achtige bevlogenheid vertoont in het verzamelen van plantjes en kruiden uit de vrije natuur voor eigenzinnige recepturen. Een ambachtelijke vakman, perfect samenwerkend met maître-sommelier Nick Rietveld, net zo’n gedreven wijnkenner als hun baas. Wij proeven malse, op het karkas gebraden kwartel met crème van abrikoos en rooibosthee, bittere Italiaanse slasoorten met sumak en gerookte olie. Rietveld schenkt er marsanne van Louis Chèze bij, geweldige Rhônewijn uit 2016. En snoekbaars met exotische smaakmakers als zee-egelcrème, zwarte quinoa, kervelwortelcrème, vanille-passievruchtgel, vinaigrette van wilde ‘vogelmuur’ en in koffie gekookte suikerbiet. Plus mango, radijs en zeegroenten. Een overweldigend smaakeffect, versterkt door glazen minervois van witte grenache- en macabeodruiven uit 2015. Het hoofdgerecht is gegrilde heilbot met onder meer venkelsalade en een langoustine met schuim van pandanblad en yuzu. In het glas: de strakke Limoux van het huis, ‘Le petit prince’ 2016. Tot slot wortelcake met mosterdzaad, groene kardemom, speculaas, bloedsinaasappel, kummel en pijnboompitten. Geweldige bereidingen en smaken, verfijnde zuren en bitters, onverwachte texturen. Hier gebéurt wat!

Op het idyllische terras van dit joviale restaurant aan de Rotte zit eigenaar, gastheer en sommelier Simon Wijers met een wijnleverancier te proeven voor zijn nieuwe kaart. We nemen plaats aan de tafel ernaast en spontaan wordt gevraagd of we mee willen proeven. Kijk, daar houden we van. De wijnkennis van Wijers blijkt bijna ongeëvenaard en hij vertelt vol plezier over zijn omvangrijke kaart van inmiddels 340 wijnen, die allemaal per glas te bestellen zijn! Als aperitief drinken wij een Avala brut majeur champagne. Geen amuses, maar wel een plank vol knapperig vers brood en boerenroomboter. Chef-kok Antoine Schweig kookt de internationale keuken en dat doet hij met verve. Vooraf een beeldschoon opgemaakte ceviche van makreel met couscous, zoetzuur van komkommer, hangop van geitenyoghurt, kokkels en tomatenvinaigrette. De makreel is even koud gerookt waardoor hij rauw blijft en daarna is er een mooie zachte ceviche van gemaakt. Erbij een Duitse 'eigen' riesling: special selection voor Simon Wijers, dry late vintage uit 2016. Een geweldige combinatie, de riesling is heel mineralig en dat combineert perfect met de zuurtjes van de ceviche. Daarna anjouduif met langreskaas van volle koemelk, waarbij het pootje gestoofd en het borstje rosé gebraden is, met garnituren van wortel, bitterbal van duif en knolselderij. Precies goed gebakken kabeljauwrug met kerrieschuim, asperges en langoustines wordt gecomplementeerd door Château d’Anglès uit la Clape, 2015 waarvan je denkt dat hij over het gerecht heen zal denderen. De frisheid in deze wijn neemt het gerecht echter mee naar grotere hoogte. Wijn en spijs zijn hier onlosmakelijk met elkaar verbonden.