Ron Gastrobar

Na een verfrissende make-over is de sfeer in Ron Gastrobar nog steeds vertrouwd: chique zonder stijf gedoe, met die lekkere, joviale Amsterdamse flair. De inrichting oogt dynamischer en opener dan voorheen, met als absolute eyecatcher de imposante marmeren bar. Het creatieve team heeft iets nieuws bedacht: trolleys met smakelijke gerechtjes die tussen de gangen door besteld kunnen worden. Leuk idee. Het zorgt voor interactie met de gasten, en wat je ziet, wil je eten. Dus wij gaan voor de cecina van wagyu, nog aan het stuk, maar later in mooie plakjes op het bord. Met lichte rooksmaak en smeltend op je tong. Mooi contrast met de krokant gefrituurde kwartelboutjes: sappig vanbinnen, met pompoenpitten, parmezaan en frisse citroenmayonaise. Gelukkig staat de signature nog op de kaart: taco’s gevuld met Balinese kip, kentjoermayonaise en pittig-frisse Bangkokspread. Comfort food zoals het bedoeld is. Dat verstaat chef Marcel Bonda goed. Een compliment voor sommelier Dennis Mul, die een zeer uitgebreide 0,0%-kaart heeft samengesteld. Wij gaan voor een glas Oddbird Blanc de Blanc Chardonnay, heerlijk. De Thaise versie van tonijnchūtoro met ponzu is een aanrader, al had deze royaler gemogen qua portionering. Het glas Chenin Blanc van Rijks Private Cellar 2024, met lichte houttonen, is een mooie match. De timing van de trolleys loopt nog niet helemaal soepel; de bediening moet er duidelijk nog even aan wennen. Want na een heerlijk geurend en smakend pannetje mosselen in ponzu met veel knoflook, volgt het koude gerecht van de trolley: romige ricotta met koriander, tomaat en gezouten wakamomo-perzik. Lekker, maar qua timing niet ideaal. Kortom: het concept met de trolleys moet nog een beetje warmdraaien, maar als dat lukt, loopt het hier vanouds weer op rolletjes.

Op een warme lentedag of een mooie zomerdag is het heerlijk toeven op het grote, met veel bloemen getooide terras van Ron Gastrobar. Op regenachtige dagen is het heerlijk om binnen te zitten. Je zou je zomaar in een Parijse bistro wanen. Gastheer en sommelier Dennis Mul geeft ons al snel de snackkaart en maar liefst twee wijnkaarten. De gerechten uit de keuken van chef Ron Blaauw en Arne Dijkstra kun je delen of lekker zelf opsmikkelen. Wij starten met lichtgerookte koningszwam van de barbecue, de steel in dikke plakjes, afgedekt met de hoed en shisoblad en erbij een sweetchilisaus. Hierbij drinken we een chardonnay van Dom Doriac uit 2022 en die wordt beslist niet zuinig geschonken. Daarna Beef Wellington van krokant bladerdeeg, met al dente bereide witte asperges en flinterdunne lardo. Het vlees, ingepakt in een dunne laag duxelles van paddenstoelen, parmaham en groene kool is roségebraden, maar we komen er een beetje moeilijk doorheen omdat de messen domweg te bot zijn. De bijgeschonken morillesjus is om je vingers bij af te likken. Wij drinken hierbij een pinot noir van Domaine Albert Bichot uit 2020. Een krachtige bourgogne. Bij het afrekenen ontvangen we een aardbeienijsje met frambozencoulis. En aangezien we hier op een snikhete dag vertoeven, is dat een welkome afsluiter!

In het chique Oud-Zuid in Amsterdam bevindt zich Ron Gastrobar, waar het moderne interieur met veel zwart en hout zorgt voor een intieme sfeer, ondanks de ruime opzet. Hier draait het om het ontdekken, delen en combineren van gerechten uit de internationale keuken van chef Arne Dijkstra en 'founding father' Ron Blaauw. Op de kaart een uitgebreide selectie van kleinere gerechten, aangevuld met klassiekers en barbecuegerechten. We beginnen de avond met een alcoholvrije prisecco van Manufaktur Jörg Geiger die een harmonieuze balans biedt tussen fruitige tonen, subtiele bitterheid en verfrissende bubbels. Daarbij genieten we van een zure bom als amuse, Rockefeller-oesters en een verrukkelijke terrine van eendenlever met appelcompote, boerenjongens en knapperige kniepertjes. De 'chef’s favorite' blijkt een verfijnde tomatenconsommé, op smaak gebracht met een gelei van ui en met dunne wafeltjes van parmezaan geserveerd in een martiniglas. De klassieke steak tartare gaat goed samen met een gekoelde Spätburgunder van Weingut Manz. Ook het dessert is een waar genot: een prachtige millefeuille van karamel, hazelnootpraliné en vanillecrème, vergezeld door een elegante, frisse Sauternes van Château Simon uit 2018. Zijn er helemaal geen minpuntjes? Toch wel: zo draagt een deel van de zwarte brigade het uniform van een ander restaurant van de Ron Blaauw-groep en krijgen we koude frietjes bij de steak tartare. Desondanks beleven we een fijn bezoek met voortreffelijk eten, een professionele service en een fantastische sfeer. Tip: reserveer op zonnige dagen een tafel op het riante terras, omringd door honderden kleurrijke bloemen die de gevel en luifels versieren. Paris in Amsterdam.

Ron Blaauw maakte een aantal jaar terug furore door kleine betaalbare gerechtjes – al dan niet om te delen – te introduceren. Dat heeft hem geen windeieren gelegd want zijn concept is inmiddels over het hele land uitgesmeerd en heeft navolging gekregen in de Nederlandse horeca. Chef Arne Dijkstra kookt een internationale keuken met gebruik van Hollandse producten. De wijnkaart is groots. Twee boekjes met in de ene toegankelijke en prettig geprijsde wijnen en de andere vol met het grote werk, zoals amarones, barolo’s en grand Cru’s. Bij het aperitief geen amuse of brood. Vooraf super verse Hollandse garnalen op een mooie brioche met cocktailsaus, roodlof en mandarijn. Daarna steak tartaar en romige merg op knapperig zuurdesembrood. Kraakvers maar wat vlak van smaak. De licht gekoelde Spätburgunder van het wijnhuis Manz maakt veel goed. Vis en vlees worden per 100 gram aangeboden en het valt op dat het aanbod doorgaans per 500 gram is. Onze gastvrouw biedt als alternatief een 300 gram wegende 3* Holstein ribeye aan en dat geeft een prachtig mals stuk gegrild vlees. Daarbij bearnaisesaus, huisgemaakte frieten en een glas Munay Malbec. Top! Houd er bij het bestellen van dit vlees wel rekening mee dat je beslist niet goedkoop uit bent. De schaal aardbeien met merengue vormt een lekkere afsluiter.

De ambiance is fantastisch (zowel zaal als terras), de menukaart is aantrekkelijk, de bediening snel en het publieke decorum grootsteeds. De Gastrobar van Ron Blaauw is nog steeds een place-to-be in de hoofdstad. Toch is de bediening soms pushend, het welkomsthapje (stukje augurk met een prikkertje) is nogal zuinig, en de ‘bruine boter’ bij het apart te bestellen (en te betalen) brood is te margarineachtig. Gelukkig is de jongedame die ons daarna door het diner loodst kordaat en vriendelijk, een visitekaartje voor het vak. Wij proeven rauwe tonijn met nori, radijs, wasabi en yuzu en op het andere bord langoustine met lardo, duindoornbes, kocho en (veel) foreleitjes. Kleine porties, maar zeer smakelijk. Erbij glazen betaalbare viognier van Paul Jaboulet Aîné. Ook het tweede gerecht mag er zijn: rode mul naast de beroemde botloze spareribs van het huis. De mulfilets zodanig geschikt (met een heuse staart eraan) dat het een compleet visje lijkt (geestig!), opgediend met opperdoezer ronde, saffraan en zeekraal (heerlijk), en de spareribs (beetje droog) met gefrituurde zuurkool, bosui en mierikswortel plus een dotje zelfgemaakte sambal (lekker). Frietjes erbij (extra betalen) en mayonaise. Tot slot drie mooie plakjes kaas met garnituur. De Gastrobar is zo’n aangenaam restaurant dat iedereen zich in zijn buurt zou wensen.

Vlakbij het Vondelpark, startte de eerste Ron Gastrobar. Inmiddels kan executive chef en SVH Meesterkok Ron Blaauw bogen op een waar imperium en breidt Ron Gastrobar zich gestaag over het land uit. Het concept? ‘Eten op sterrenniveau, maar dan nét even anders.’ Terug naar de basis: op elk bord zijn niet meer dan vier ingrediënten te vinden. Uit eten gaan moet volgens Blaauw een feestje zijn en bij dit filiaal aan de Sofialaan lukt dat meer dan goed. Tout hip Amsterdam-Zuid weet de weg – met of zonder kinderstoet – feilloos te vinden en geniet in het levendige restaurant of op het grote zonnige terras gul van de keuken van chefs Jeroen Oosterveen en Arne Dijkstra. Inmiddels zijn er een paar klassiekers niet meer weg te denken: Ron’s beroemde boneless spareribs bijvoorbeeld, zijn onovertroffen steak en het sensationele surprise-ei. “Wij proberen zoveel mogelijk regionaal of zelfs lokaal in te kopen, zoals zuur van Oos en vlees van Hesseling. Mooie stukken vlees zoals black angus en wagyu kopen wij internationaal in. Op het dak van ons restaurant staan bijenkorven van Bee Amsterdam en wij plukken dagelijkse verse kruiden op ons terras.” De gerechten hebben de grootte van een voorgerecht, zodat je veel verschillende keuzes kunt maken. De wijnkaart is compact en prima geprijsd, opgebouwd van lichte naar zware wijnen. Ron Blaauw: “Beginnend met lichte, elegante wijnen met een mooie zuurgraad naar vol, complex met eventuele gepaste houtopvoeding. Landen, streken en prijzen lopen door elkaar heen en de smaakbeleving is leidend. Het is een mooie collectie klassiekers, met bekende rassen en streken, aangevuld met verrassende nieuwkomers. Het bijzondere aan de wijnkaart is de trapsgewijze opbouw. We hebben van veel wijnstijlen een inzet per glas en dan een opstap per fles en daar boven een exclusief kaartje met een extra stap naar beroemde meesterwerken. Voor ieder wat wils! En we hebben voor de liefhebbers ook nog een kelderlijst.” Je kunt hier terecht met z'n tweetjes, met vrienden en familie maar ook voor een zakenlunch of -diner.

Topdrukte hier, aan de hoofdstedelijke Sophialaan waar hip Oud-Zuid, hongerig boetiekpubliek en toeristen samenkomen in de sfeervolle pijpenla van executive-chef Ron Blaauw. Of op het grote en fraaie terras met kunstbloemen, luifels, warmtebronnen en neus op het stadsrumoer. Zien en gezien worden lijkt hier credo. Nog steeds zijn er de ongedwongen gastvrijheid, de jeugdige bediening en de historische sportverslagen uit de speakers op het toilet. Maar ook de beperkte wijnkeuze en de rommelige menukaart met zijn sectie betere vleessoorten, met zijn specialiteiten-voor-twee of uitsluitend gezelschappen. Gebleven ook is het systeem van twaalf (voor)gerechtjes van gelijke prijs die met supplementen desgewenst kunnen worden opgeleukt. Door velen gekopieerd, ook hier nog steeds populair. Wij smullen van door chef Bas Brouns in beurre noisette gebakken asperges met lardo di colonnata en zuring. Van gebakken rode mulletjes met kappertjes en mosselcrème. En van lamsbout op Ligurische pasta, watermeloen en fetaschuim. Verse ingrediënten, prachtig opgemaakt, nogal hoog op smaak maar op gezag van sommelier Hylke Burgers afgeblust met fris-boterige chardonnay uit Washington State, Chateau Sainte Michelle. Houtgelagerd, maar minder dan bij de beroemdere Amerikaanse collega’s uit Californië. We drinken hem door bij het pièce voor twee personen: gebarbecuede tarbotine, naast dikke friet, dragonmayonaise en beurre rouge. Lekker, hoewel we beseffen dat we de vis in andere zaken mooier en goedkoper krijgen en hem dan níet hoeven te delen. Nee, de meerwaarde zit ‘m hier vooral in de combinatie sfeer, locatie, comfortfood. Een leuke bistro dus, en dat garandeert niet langer een zo hoge notering in de Top-100. Ron Gastrobar zakt naar 52.

Zoals bekend ruilde Ron Blaauw de haute cuisine in voor een laagdrempeliger concept. Dat werd enthousiast ontvangen en daarom rolde de SVH Meesterkok enkele min of meer succesvolle spin-offs uit. Zijn ‘kindje’ evenwel blijft deze Gastrobar, met zijn hoge plafonds, wijnklimaatkasten, houten vloer, muurbank, gigaterras en een open keuken over de volle lengte van de zaak. Druk en tevreden beklant met ouderwets aangenaam hoofdstedelijk uitgaansrumoer en een gevatte bediening. We kiezen hapjes ter grootte van een tussengerecht: dunne tranches gerookte zalm op compote van zoete en zure komkommer en een zachtzure karnemelk-dilledressing. Naast tartelette van aardappelsalade met gerookte forel, gebruinde boter, afgetopt met krokante aardappelchips. Lekker! Minder enthousiast worden we van vlak smakende crème van foie gras met biet van de bbq. De rooksmaak proef je in het geheel niet terug. Het gerecht eet ook wat moeilijk in het smalle glas op hoge voet. Heerlijk daarentegen is de grof gesneden steak tartaar met tapioca, Amsterdams zuur en rundermerg. We drinken er Bouchard Finlayson Walker Bay 2016 bij, Zuid-Afrikaanse sauvignon met minerale tonen en frisse zuren. Véél te zoute ansjovis-cornichonboter begeleidt à point gebakken rogvleugel, op spinazie en champignons. Gered door Ron’s boneless spare ribs met huisgemaakte sambal, zijn signature dish waar veel gasten voor terugkomen. De bediening is relaxed, vriendelijk en professioneel, en een compliment voor sommelier Hylke Burgers die met veel vakmanschap en passie over wijnen vertelt. Desondanks daalt Gastrobar naar 38. Dat heeft mede te maken met een aanstormende generatie innovatieve koks die ook een plaatsje verdienen.

Grootsteeds, rumoerig, levendig. Ziedaar SVH Meesterkok Ron Blaauws Gastrobar in het chique Amsterdam-Zuid. Prachtig ingericht, tamelijk hip en afgeladen vol met veel locals en (uiteraard) toeristen. Je komt hier vooral om te zien en gezien te worden. Een lange brasserie-opstelling met losse marmeren tafels zonder linnen en een bank met vage tijgerprint. Daarachter zicht op de semi-open keuken. Er kan goed worden gegeten. De veel gekopieerde formule dat er gekozen kan worden uit een aantal kleinere gerechten, werkt uitstekend. Zo is de inktvisceviche met passievrucht, tomaat en rode ui heerlijk. Maar de ‘snack’ van Spaanse worst is nogal karig, evenals het vegetarisch gerecht van gebakken bloemkool. Tartaar van coquille met schuim van oude Beemster en rauwe spruitjes is daarentegen erg goed van smaak en in balans, vooral door het mooie dunne krokantje dat ertussen ligt. Ook de kabeljauw met lavas en beurre blanc is uitstekend: een perfect gebakken stukje vis met goed contrasterende smaken. Er zijn drie met krab gevulde ravioli’s bij en van de dame in de bediening krijgen we een extra kannetje saus. Bijzonder ook is het dessert, het surprise-ei Ron Gastrobar: een chocoladedroom. We kiezen zelf de wijnen en vooral de riesling reserve uit Frankrijk (Boeckel, Elzas) met drie maanden houtlagering, geschonken bij de eerste gerechtjes, is bijzonder. De jonge bediening werkt hard en is aardig, maar het is hier dikwijls zo druk dat je je als gast niet echt thuis voelt. Hoewel dat misschien voor sommigen juist de kracht is van zo’n grote, rumoerige zaak. Ron Gastrobar zakt vijf plaatsen naar 28.