Weduwe van der Toorn

Deze zaak is onder leiding van patron-cuisinier Edwin van de Goor (voormalig restaurateur van wijlen Seinpost) gemoderniseerd. De wanden zijn mosgroen en en we zitten op hippe, retro schoolstoelen. Maar gelukkig is de ouderwetse toog en de stamtafel mét Perzisch kleedje intact gebleven, waarmee het gezellige volkse karakter is behouden. In deze knusse ambiance speelt vis de hoofdrol: spartelvers en met liefde en respect bereid. Eerlijk, simpel en puur. En dat alles voor schappelijke prijzen. We ontvangen direct gratis kraanwater, worden verwend door een kundige en flexibele bediening en dat alles onder begeleiding van Franse chansons uit de speakers. Op een diep bord gevuld met ijs prijken drie oesters die van zichzelf zoveel smaak hebben dat we de erbij geserveerde sjalotjes met rode wijnazijn onaangeroerd laten. Zo uit de zee op het bord. Daarna vissoep op Scheveningse wijze: we worden vertroeteld met een kommetje dampende ‘soupe de poisson’ van gepureerde witvis. Smeuïg, kruidig en pittig. De duimen gaan omhoog. Het glas huiswijn, een chardonnay van Domaine Félines Jourdan smaakt vrij vlak. Het hoofdgerecht is tarbot. De koning der platvissen is met toewijding en volgens de regels bereid. Eenvoudig gebakken in ruim roomboter komt het stevige, glanzende visvlees het beste tot zijn recht. Ook de knapperige randjes zijn niet te versmaden. De pittige chutney van wortel en gember is een exotische uitzondering op dit verder Hollandse garnituur van kort gebakken spinazie, aangemaakte kropsla en frietjes. Toe vlaflip. Dit blijkt een luxe, volwassen uitvoering van het nostalgische nagerecht uit de jaren ’60. In een glas prijken laagjes lemon curd, kersen, yoghurt, ijs, sabayon. Koekkruimels bovenop. Dat we nog maar lang mogen genieten van de keukenprestaties.

De weduwe is niet meer en met haar is de inventaris ook ter ziele gegaan. Hoewel het huidige meubilair eveneens van Spartaanse snit is, is de intentie goed: hier wordt wars van alle eigentijdse praal en hype prima gekookt en getafeld. Edwin van de Goor, ooit directeur van de Scheveningse Seinpost, heeft hier tot zijn grote vreugde een tweede leven gevonden en staat witgejast in de keuken spartelverse visjes te bakken. En, vertrouwt hij ons toe, “ik lap ’s morgens de ramen, veeg de vloer en doe de afwas: zo hoort dat als het je zaak is.” Dat horen we niet dikwijls, maar het schept vertrouwen. Dus laten we hem zelf ons menu samenstellen. Spekbokking levert dat op. Gebakken in roomboter en opgediend op citroenmayonaise met aardappelsalade en Amsterdamse ui. Puur en lekker. Op het andere bord een garnalencocktail zoals-ie in de vorige eeuw de ultieme delicatesse was: zelf gepelde noordzeegarnalen op een vers slablad, met mayo, geroosterd brood en roomboter. We drinken er savennières bij (Clos du Papillon, 2014), verrukkelijke chenin blanc uit de Loirestreek. Hoofdgerecht: in boter gebakken griet om te delen, door maître Randy Linkers behendig ontgraat en over de borden verdeeld. Bij salade en friet. Basale klasse aan zee.