De Nederlanden

In 2012 namen patron-cuisinier Wilco Berends en zijn vrouw Caroline het charmante restaurant De Nederlanden over en dat heeft hen geen windeieren gelegd. Gek is dat niet als je kijkt naar de staat van dienst van Wilco voorafgaand aan de overname. Klinkende namen als Merlet, De Hoefslag, het Belgische Scholteshof en L’Escargot (Marco Pierre White) waren zijn stage-adressen en leertrajecten en dat is tot op de dag van vandaag terug te proeven in zijn gastronomische fine dine-keuken. Wilco kreeg van thuis uit de Hollandse pot met de paplepel ingegoten en dat proef je terug in zijn gerechten waar lokale seizoensproducten de hoofdrol spelen. Op de kaart menu’s die je per tafel kunt bestellen en à la carte. De wijnmap is samengesteld door SVH Meestergastheer en SVH Wijnmeester Johan Kragtwijk en je snapt: dat zit wel goed. Veel mooie klassiekers en een beperkte selectie Nieuwe Wereldwijnen. We starten met twee amuses. Macaron van zwarte bes met hazelnoot en gevogeltepaté en een Thai chicken-salade. Werkelijk plaatjes om te zien en tongstrelend van smaak. Het aperitief Parés Baltà Cava Brut toont zich een goede begeleider. Van de uitstekend op elkaar ingespeelde bediening ontvangen we twee bereidingen van langoustine als voorgerecht: tartaar van rauwe langoustine met een geklaarde tomatenbouillon en Thaise curry met kroepoek, langoustine en zoetzuur van radijs. Prettig prikkelend, romig met zachte zuren. Hoofdact is zachtgegaarde kabeljauwfilet met Irish Mór-oester en codium, oestersaus, zeekraal en lamsoortjes naast tranches medium gegaarde ree van de Veluwe met cantharellen, biet en tarte tatin van aardappel. Aan tafel overgoten met een geconcentreerde wildjus. En ja! Het kannetje blijft op tafel staan. Wat houden we daar toch van. Stijgt naar 54.

Wie de kronkelende Vecht per sloep volgt en het dorp Vreeland doorvaart, valt direct het in het oog springende pand op van Hotel-Restaurant de Nederlanden. Chef Wilco Berends heeft de ambitie het gezelligste restaurant op topniveau te bestieren. De inrichting straalt voorgenoemde kernwoorden zeker uit. Onder de glazen koepel in het restaurant wordt ons op verzoek een alcoholvrij aperitief geschonken van sprankelende rabarbersap van Van Nahmen. Met een glimlach krijgen we de wijnkaart aangereikt van sommelier Sami Boutartour. De paar honderd referenties kunnen bijna allemaal per glas geschonken worden middels het Coravin-systeem en dat laten we ons geen twee keer zeggen. Hoogstpersoonlijk komt chef Wilco een van zijn signatuurgerechten brengen: we genieten van oesters; een bereiding met noordzeekrab, citrusvruchten en sesamkrokant. Beiden knap in balans en daarmee blijkt het een kundig staaltje vakmanschap van Berends’ brigade. Verder smullen we van bereidingen van asperge met paling en doperwt. En een velouté van asperge, salade van asperge en een bereiding met aardappelschuim en crème van daslook, riant afgetopt met kaviaar. Als hoofdschotel een perfect uitgevoerde tournedos Rossini. De perfecte cuisson, mooie jus, rijke eendenlever en aan tafel geschaafde zwarte truffel is een feest voor de zintuigen. Erbij op aanraden van de sommelier een Brane-Cantenac uit Margaux 2015. De spreekwoordelijke engeltjes dansen op de tong. Het dessert bestaat uit een originele ijsco met mousse van whisky en koffie, pistache en witte chocolade. Wat een feestje. Staat ook dit jaar op plaats 62.

Alleen al voor de prachtige ligging aan de Vecht is een bezoek aan De Nederlanden de moeite waard. Maar daar zouden we de bevlogen keukencrew onder leiding van SVH Meesterkok Wilco Berends mee tekortdoen. En maar niet te spreken over gastvrouw Caroline Berends-Proot die bescheiden, maar zeer professioneel opereert en kundig haar zwarte brigade leidt. De eetzaal ademt een gemoedelijke sfeer, chic en relaxed tegelijkertijd. De veelal ronde tafels zijn met wit linnen gedekt, achterin is een tafel die geschikt is voor gezelschappen van tien personen en de open keuken is een regelrechte blikvanger. Wilco kookt de Franse keuken zonder opsmuk, maar wel met de beste seizoensingrediënten verkrijgbaar. Sommelier Sami Boutartour schenkt ons een verfijnde en frisse Royale Réserve Brut-champagne van het huis Philipponnat en daarbij ontvangen we oogstrelende mondvermaakjes waaronder een tartelette met muhammara, granaatappel en een walnootje met bladgoud. Eerste gang is ceviche van harderfilet met kokos en sorbet van rode peper. Aan tafel wordt er een dressing van Thaise basilicum bij geschonken. Delicaat in smaak en aantrekkelijk qua presentatie. Zeebaars is de tweede gang, belegd met een zuurdesemkrokant, garnering van lamsoren en zeekraal en als een kunstwerkje zo mooi een golvend ‘lint ‘van ratatouillecrème waarachter saus van rucola. In het glas een ontdekking van de chef op Mallorca: Giró Ros Ecològic uit 2021. Wij zeggen: de vondst van het jaar. Na boterzachte kalfshaas met kalfswang, krokante zwezerik en vlezige cantharellen besluiten we met sorbet van aardbeien, verveine, witte chocolade, pecannootjes en rabarbersap. De Monzinger Frühlingsplätzchen Riesling sluit perfect aan. Wil je na het diner blijven overnachten? Dat kan in een van de luxueus ingerichte suites. Stijgt naar 62.

De fantastische ligging aan de Vecht, het monumentale pand uit 1680 en de klassiek-chique, smaakvolle inrichting dragen bij aan een topbeleving. Want De Nederlanden mag dan klassiek zijn; saai of belegen wordt het geen moment. Daar zorgt de keukenbrigade onder leiding van chef-eigenaar Wilco Berends wel voor. De gerechten waarin voor vis een hoofdrol is weggelegd, zijn consistent van hoge kwaliteit. We genieten van amuses als sorbet van granaatappel, schuim van karnemelk en munt en crème van muhammara bij een fijn glas witte wijn. Een frisse blend van sauvignon blanc en riesling van het huis Pflüger uit Pfalz speciaal samengesteld voor De Nederlanden. Prachtig langzaam gegaarde kabeljauwfilet omringd door minestrone van fijne groenten, zoals witte asperge, en stukjes paling in een bouillon van paling en kombu volgt. Grote klasse en geweldig in combinatie met de chardonnay zonder houtrijping van Chateau de Gaure 2019. Chef Berends verschijnt regelmatig aan tafel, bijvoorbeeld om oesters en het dessert te serveren. Dit doet hij overigens niet omdat zijn zwarte brigade zelf de boel niet onder controle heeft, want de jonge bediening is kundig, prettig en losjes in de benadering van gasten en serveert onder leiding van de nieuwe topsommelier Sami Boutartour prachtige wijnen. Fijn adres!

Dit is zo’n restaurant waar stijl, reputatie en prijzen je bijkans dwingen tot ingetogenheid. SVH Meesterkok Wilco Berends en partner Caroline Berends-Proot werden in 2012 eigenaar van dit roemrijke pand aan de Vecht, continueerden het torenhoge kookniveau van illustere voorgangers en verwelkomen sindsdien een continue stroom loyale gasten van heinde en ver. We laten ons de voelbare allure aanleunen, nippen van verkwikkende aperitiefwijn en snoepen een trits welkomsthapjes weg die verlangen naar meer. Zoals, uit een kommetje, crème van waspeen, rodepeperijs, kokosschuim, krokante kippenhuid en pinda. Wat een samenballing van subtiele smaken. Ook prachtig: de blik vanuit de serre op de rivier, met haar ophaalbruggetjes, kadehuisjes en antieke lantaarns. We starten ons menu met klassieke fruits de mer. Gehakte oester, scheermes en mossel, bij Hollandse garnalen en rettichrolletjes met een farce van zeebaars. Lekker, evenals het glas Rheinhessische grauburgunder (Winter) bij in boter gebakken coquilles op diverse structuren van pompoen en vinaigrette van tandoori en geitenyoghurt. Ghiselain Hermus, die Nicole Oosthoek is opgevolgd als sommelier, schenkt daarna fraaie Zuid-Spaanse witte wijn van sherrydruiven palomino en px El Muelle, bij gebakken schol. Twee sappige filets à point, in een beurre blanc van milde curry en kokos, naast gebakken dumplings met gamba, enoki, kroepoek en sugarsnaps. Klasse!

De keukenbrigade onder leiding van patron-cuisinier SVH Meesterkok Wilco Berends heeft een duidelijke filosofie: de ingrediënten moeten van de beste kwaliteit zijn en afkomstig van een eerlijke bron, zoals een groentetuin uit Vreeland zelf. Er wordt hier bij voorkeur gebruikgemaakt van seizoens- en streekproducten en de gerechten worden zonder veel opsmuk bereid. Dat resulteert in herkenbare en niet al te veel verschillende ingrediënten op het bord met behoud van pure smaken. De opmaak van de gerechten is schilderachtig mooi. Echtgenote Caroline: “Wilco is een chef die kookt op smaak, puur en eerlijk.” Vanaf 2012 zijn Wilco en Caroline Berends eigenaren van De Nederlanden nadat Wilco er in 2006 begon te werken. Daarvoor deed hij ervaring op bij gerenommeerde restaurants waaronder l’Escargot in Londen, bekend van Marco Pierre White die tevens leermeester van de legendarische Gordon Ramsay was. Het zit fijn in dit charmante restaurant langs de Vecht en leuk ook dat je vanuit allerlei hoeken zicht hebt op de keuken. En als je plaatsneemt in de serre heb je prachtig uitzicht over de rivier. Na het diner kun je verblijven in een van de elf kamers die bij het restaurant horen. Daarvoor zijn arrangementen te reserveren. Wilco en Caroline hebben in de coronatijd niet stil gezeten. Vlak na de lockdown begonnen ze met het aanbieden van drie voorgerechten en drie hoofdgerechten zodat men thuis van De Nederlanden kon genieten. Nu het restaurant weer open is kan alleen ter plaatse genoten worden van Wilco’s pure smaken.

Een decoratief pand langs de Vecht, bij een schilderachtig ophaalbrugje met telkens passerende bootjes. In dat decor ligt De Nederlanden van patron-cuisinier Wilco Berends. De inrichting is modern met een geblokte zwart-witte vloer, overal is zicht op de keuken, serreplaatsen hebben uitzicht over de rivier. De sfeer is gemoedelijk. We beginnen met een krokantje met auberginemousse, tomaat, komkommer en een toefje curry, gevolgd door ceviche van zeebaars. De vis om watermeloen gewonden die is geïmpregneerd met tonic, tomaat, avocado en dashi. Leuk bedacht en mooi gepresenteerd, maar jammer dat de meloen de smaak van de vis opzij duwt. Beter is het gesteld met de kabeljauw, daarna. Met daslookolie in een witte wijnsaus, broodcroutons en gezouten citroen. Goed gegaard, prachtig opgemaakt met wat gesplitste tuinbonen. En heerlijk van smaak. Sommelier Nicole Oosthoek schenkt er redelijke verdicchio bij (Andrea Felici, 2018). Gastheer Benjamin den Boer serveert dan een perfect gerecht: lamszadel met een gerookt lamsworstje. Als garnituur zijn er asperges, ravioli gevuld met lamshachee en (weer) auberginemousse. En ook weer gesplitste tuinbonen. Maar het is smakelijk en goed bereid, terwijl de wijn erbij uitstekend is: boertige Fitou van carignan en syrah Sous la Montagne, 2016. Na een charmante en lekkere dessertamuse, een soufflé met calamansiroomijs, brengt het nagerecht een chocoladeappel gevuld met mousse van granny smith met gerookte Earl Grey en druppels eucalyptus. Lekker. Aandachtspunten: de bediening is afwisselend ervaren en werktuigelijk, dan weer enthousiast, jong en ondeskundig. Jammer ook, dat ongevraagd extra water wordt geopend en op de nota gezet. De Nederlanden zakt naar 58.

Dit prachtig historisch hotel-restaurant aan de Vecht is al jaren het domein van Caroline en SVH Meesterkok Wilco Berends. Populair, want ook op de doordeweekse avond van ons bezoek is de zaak vol. De keuken wordt duidelijk gewaardeerd. Wij beginnen onze avond-uit in de lounge bij de open haard met een glas Australische chardonnay en enkele amuses. Vooral een heerlijk krokantje van nori met frisse yoghurtsmaak stijgt boven de andere uit. Gastheer Benjamin de Boer begeleidt ons naar onze tafel waar we genieten van de signature dish van krab en oester. De zilte smaak van het schelpdier, het bittertje van grapefruit, het zoet van een cilinder van kletskop en het zilt-romige van krab, zorgen voor een smaakexplosie. Verrukkelijk. De bijpassende moezelriesling Reverchon, 2014 zorgt, ondanks een sterke ‘gout de petrol’, voor extra balans. Wat een prachtige combinaties! Voor de tafelgenoot is er in boter gebakken coquille met bloemkool, piccalilly en saus van curry. Het schelpdier is zacht van smaak en goed gegaard, de piccalilly geeft de bloemkool iets exotisch. In het glas: Australische riesling Pikes, Clare Valley, 2016 die vol en krachtig is. We vervolgen met kreeft. opgediend met bospeen, kreeftenbouillon en Thaise basilicum. Het schaaldier is puur van smaak, de bouillon iets te flauw, maar door het oosterse kruid wordt de smaak ‘opgetild’. De erbij geschonken chenin blanc Joostenberg is soepel en combineert uitstekend. Een palet van vijf kaasjes maakt het diner af, met een lekker glas tawny port erbij. De Nederlanden zakt twee plaatsjes naar 53.

Op niveau tafelen in een statig en stijlvol ingericht pand aan de Vecht, in de stemmige restaurantzaal of op het sfeervolle terras. Het kan bij Wilco en Caroline Berends die erin geslaagd zijn in vijf jaar tijd de ambiance en de keuken, alsmede de gastvrijheid naar hun hand te zetten. In de eigentijds gestylde lounge beginnen wij, bij een glas Siciliaanse greganico dorato van garganegadruiven (Sibiliana, 2015), met een gevarieerde en spannende proeverij: een amuse van krab en wewsesamkrokantje. De liefde van de patron-cuisinier voor de zee blijkt overduidelijk. Er volgen harder en zee-egel, erg leuk en strak gepresenteerd op een verzameling schelpjes. Zo aan het kabbelende water krijgen we zin in de fruits de mer: het wordt makreel met garnaal, kokkeltjes met aïoli, geïmpregneerde watermeloen en avocado. De geurige picpoul de pinet Mas Saint Laurent uit de Languedoc is daar goed bij uitgezocht door maître-sommelier Teun IJff. Ook de Spaanse Rueda-verdejo (Cantayano, 2014) scoort bij het gerecht van zeebaars en paling in doperwtensaus. Smakelijk allemaal, hoewel niet overdonderend. Het hoofdgerecht is gebraden lamsrug met ratatouille, gnocchi, basilicum en lamsstoof. Goed gegaard vlees, lekker van smaak maar de pesto erbij is helaas te koud. Mooie wijn ook: Escapade uit de Corbières (Faillec, 2011).We sluiten de avond af met crème van pandanblad met wortelsorbet, meringue en roomijs van djeroek poeroet. In het glas: moelleux Côteaux-de-la-Loire van domaine Musset-Roullier (2014). Toplocatie, prijzig, en met een niet altijd constante keuken. Zakt één plaatsje naar 51.